Une personne m’a parlé du bar « Mac Arthy » à Nancy, où des jeunes se rencontrent. Je pourrai peut-être voir ce lieu et savoir ce qui s’y passe.

Unu persono parolis al mi pri la trinkejo « Mac Arthy » en Nancio, kie renkontiĝas gejunuloj. Eble mi povos viziti tiun lokon kaj scii kion tie pasiĝas.

Alain

Ce fut un plaisir de retrouver (entre deux partiels, et entre Nancy et Verdun!) des camarades du groupe d’Espéranto-Nancy au centre Saint Sébastien (Saint Séb pour les intimes!).  J’ai beaucoup apprécié ces quelques minutes du jeudi et quelques heures du vendredi! Les personnes qui se sont présentées au stand sont plutôt venues par curiosité, sans véritable intérêt, sauf une jeune étudiante de « science po » d’origine allemande et une jeune femme,qui s’occupe de jeunes défavorisés, intéressée par les échanges multiculturels. Liliane a immédiatement (!) saisi l’opportunité de proposer une conférence du groupe de Nancy à Science Po…. Pour ma part, j’ai donné des informations à l’autre personne qui prendra contact avec la MJC….. j’espère!

Estis plezuro renkontiĝi membroj de la grupo Esperanto.Nancy en la centro St Sébastien. Mi multe ŝatis tiujn kelkajn minutojn ĵaŭde kaj kelkajn horojn vendrede ! La personoj, kiuj vizitis la budon, estis rigardemaj, sen vera intereso, krom juna studentino en « science po », el Germanio kaj juna virino, kiu zorgas pri junaj malriĉuloj kaj kiu estis interesita de multkulturaj interŝanĝoj. Liliane proponis prelegon faronta de la grupo de Nancio en Science Po… kaj mi mem, mi informis la alian personon, kiu kontaktos la MJC…mi esperas !

Catherine

Langues – L’association « Esperento France Est » rassemblait récemment des espérantophones du monde entier dans les Vosges. Coup de projecteur sur une langue qui a longtemps souffert d’une confidentialité aiguë

« Bonvenon en Esperantujo ! »

Ban-sur-Meurthe. Mais qu’est-ce que c’est que ce baragouin ? Ils sont une soixantaine aujourd’hui dans les Vosges, Russes, Allemands, Néerlandais, Albanais, Japonais et Français. À les écouter parler, on a le sentiment étrange de saisir quelque chose de familier de ces conversations et à la fois d’être projeté dans un épisode de la série culte « La 4 ^e dimension ».

Ici, les débutants apprennent le b.a.-ba de la langue. Photo Philippe BRIQUELEUR

« Bonvenon en Esperantujo ! ». Traduction : bienvenue en « Esperentie », le village virtuel d’une langue artificielle née en 1887 dans la tête de Louis Zamenhof, ophtalmologue polonais. Une langue conceptuelle dotée d’une grammaire sans exception et d’une orthographe phonétique, composée de 60 % de racines latines, 30 % d’anglo-saxon et 10 % d’international.

Quand il faut 1.500 heures d’apprentissage pour un niveau baccalauréat en anglais, il en faut 150 en espéranto. En clair, « écrivez ce que vous dites et dites ce que vous écrivez. Un langage simple sans être simpliste qui ressemble à un jeu de Lego », plaide Jean-Luc Thibias, président de l’association nancéienne.

Sortir du tout anglais et du poids des nations

Nous serions donc face à des espérantistes. « Nooon, ils faut nous appeler espérantophones, car espérentistes’’, ça nous fait passer pour une secte », corrige Edmond Ludwig, président de l’association Esperanto France Est qui rassemble 800 militants et usagers en Alsace et en Lorraine. « Certes, on nous prend souvent pour des dingues, mais c’est une philosophie altruiste et un message de paix qui sous-tendent l’espéranto ». Sa vocation : faciliter la communication entre personnes de langue différente et sortir du « tout anglais » et du poids de nations dominantes par leur rayonnement linguistique.

« Il serait temps que les élites et les gouvernements investissent dans cette langue ». Au parlement Européen, seul trois députés communiquent aujourd’hui dans cette langue. « Les coûts de traduction dans les institutions européennes représentent plusieurs millions d’euros ». Bien qu’ayant bénéficié de plusieurs recommandations de l’Unesco en sa faveur, la langue a longtemps souffert d’une confidentialité extrême. Depuis l’avènement d’Internet dans les années 2000, l’espéranto renaît.

En 2002, le mensuel Le Monde Diplomatique a lancé son édition électronique en espéranto « La Diplo ».

Un vaste réseau d’échanges mondiaux

Nombre d’associations proposent des cours en ligne gratuits. Et on estime aujourd’hui que 2 à 3 millions d’humains parlent cette langue et selon le linguiste finlandais Jouko Lindstet, elle est devenue la langue maternelle de 1.000 personnes issues de couples mixtes.

« En France, c’est une langue qui doit être enseignée gratuitement et pendant les récréations », plaisante Ginette Martin, ancienne institutrice. L’université de Haute Alsace de Mulhouse fait figure d’exception puisqu’elle est la seule université de France à proposer une unité d’espéranto aux étudiants. En Chine, déjà 16 universités l’enseignent. « L’exemple vient de Hongrie. Le seul pays au monde à enseigner la langue dès la maternelle et le seul à délivrer un diplôme officiel ».

Ce week-end dans les Vosges, un jeune Mulhousien a pris place au cours débutant. « Je veux voyager au Canada, l’espéranto va me permettre d’avoir des contacts là-bas ». Le « pasporta servo » (comprendre service passeport) créé en 1974 est un vaste service d’hébergement gratuit à destination des espérantophones. Il propose à ses membres de loger ou recevoir d’autres pratiquants dans le monde entier.

« Nous avons inventé le couch surfing avant l’heure », sourit Edmond Ludwig.

St. S.  > même si on couche le premier jour, ça se dit comment en Espéranto ?

Contact et informations association Esperanto France Est sur internet : http://esperantofranceest.chez.com/

Fine de la 19a jarcento kaj komence de la 20a , la pola  kuracisto kaj lingvisto  Lejzer Ludwik ZAMENHOF, kreas Esperanton. Lia granda celo estas interligi la homojn sen landlimoj kaj sen lingvlimoj. La sciencaj eminentuloj aliĝas al tiu ambicia projekto.

En Nancio, situata en landlima regiono, la orientfranca kuraca kumunumo, kiu nombras multajn elmigrintojn, subtenegas la projekton de Zamenhof. La nanciaj kunvenoj estas tre frekventataj kaj la ĉeestantoj nombras multajn kuracistojn el « la Nancia Skolo ».

La nomo « Nancia Skolo » kvalifikas la famajn kuracistojn tiajn altarangulojn kiel Lièbault, Bernheim. Vuillemin, Hergott,  Spillmann kaj kelkajn aliajn. Freud mem venas al Nancio por ĉeesti la prelegojn de la Majstroj. Pli malfrue, la artistoj de la Nova Arto, laù la instigo de Gallé (Gale), partoprenos tiun movadon.

La esperanta kuracista grupo el Francio, organizas sian tutmondan kongreson. Ĝi okazis sub la prezidanteco de Zamenhof, kun la partopreno de la franca fizika asocieto, de la internacia societo de la elektristoj de la Profesoroj Adelsköld, Appell, d’Arsonval, Baudoin de Courtenay, Becquerel, Berthelot, Bouchard, Deslandres, Duclaux, Förster, Haller, H. Poincaré, Ramsay, Généralo Sebert, ktp…

Sinjoro MAILLARD estas sekretario de la kunsidoj

Sekretario de tia kunsido estas pli da honoro, estas jam estimego.

Appel Paul (Apel Paùlo) franca matematikisto naskiĝinta en Strasburgo (1855-1930). Li skribis multajn librojn pri la racionala mekaniko.

Arsène d’Arsonval (Arsen d’Arsoval) franca fizikisto naskiĝinta en la Borie (Haute Vienne) (1851-1940). Li aplikas la altfrekvencajn kurentojn al la medicino kaj plibonigas la galvanometron.

Becquerel Henri naskiĝinta en Parizo en 1852, Le Croisic 1908, malkovris la radioaktivecon en 1896. Premio Nobel en 1903. Filio de Edmond, Parizo 1820-1891 (Spektrografio) kaj nepo de Antoine, Châtillon-Coligny (1788-1878), farinto de esploro pri piloj, elektrokemio, telegrafio.

Berthelot Marcellin : Kemiisto kaj franca politikisto, naskiĝinta en Parizo (1827-1907) Konkuranto de Pasteur. Farinto de esploro pri la sintezo de organikaj substancoj kaj termokemio. Franca Akademio. Sinjoro Maillard ricevis la medalon Berthelot en 1919.

Deslandres Henri : Franca astronomiisto naskiĝinta en Parizo (1853-1948), inventinto de la spektrheliografo.

Duclaux Emile : Franca biokemiisto naskiĝinta en Aurillac (1840-1904) posteulo de Pasteur.

Haller : Profesoro de Maillard, poste en la Sorbonne kaj ano de « l’Institut ».

Poincaré Henri : Franca matematikisto naskiĝinta en Nancio (1854-1912), unu el la tiutempaj plejaltranguloj.

Ramsay : (sir William) brita biokemiisto, naskiĝinta en Glasgow (1852-1916). Malkovris heliumon kaj argonon kaj la aliajn rarajn gasojn. Premio Nobel 1904.

Tiuj scienculoj estas fervoraj adeptoj de Esperanto.

.L’Espérantiste. 7, strato Boileau en Parizo. AD 54. Medicina revuo  de Eosto  BA 166 1904 (15an de décembro)

Biografio de Ludoviko Kamilo Maillard, « bonfaranto de la homaro »

Komunikaĵo de Jean-Louis Rivail al la Akademio de Stanislas, la 15an de aprilo 2005
http://www.lc-maillard.org/

Ludoviko Kamilo Maillard naskiĝis en Pont-à-Mousson la 4-an de februaro 1878. Post bakalaŭra titolo ricevita kiel 16-jara kaj elstaraj studoj en la sciencuniversitato de Nancio li eniris en la medicinan fakultaton de la urbo kaj antaŭ la fino de siaj studoj li komencis kemiajn esplorojn, kiuj estis rimarkitaj de la scienca mondo, ĉefe de la profesoro Armand Gautier, kiu proponis al li laboron en la medicina fakultato de Parizo. Rapide li sukcesis la agregacion pri medicino, kiam li estis 26-jaraĝa. En Parizo li daŭrigis sciencan agadon, tre riĉan. Li malkovris diagnozan ilon uzatan en medicino konatan sub la nomo « koeficiento de Maillard ». Li komencis tezon pri scienco kaj dum siaj laboroj li malkovris interagadon inter la aminacidoj kaj la sukeroj. Tiu interagado, tre ĝenerala, estas konata sub la nomo « reakcio de Maillard ». Ĝia graveco estas rekonata ĉefe en la agronutraĵa industrio ĉar ĝi estas la origino de multaj kulinaraj gustoj. Tiuj laboroj alportis al Maillard multajn distingojn, kaj ĉefe plurajn premiojn de la Akademio de la sciencoj kaj medicino.

En 1914 li membriĝis en la armeo kiu ne volis akcepti lin pro lia malbona vido. Li zorgis pri la kontraŭtifa vakcinado kaj dum tio li grave infektiĝis. Poste oni komisiis lin pri diversaj taskoj, ĝis la estro de kemia laboratorio de la sanservo de la armeo. Li forlasis la armeon en 1919 kaj foriris rapide Parizon por okupiĝi pri katedro en la medicina kaj farmacia fakultato de Alĝero kaj ĉesis sian esploran agadon. Li mortis subite en Parizo, kien li venis por partopreni en la agregacia ĵurio, la 12-an de majo 1936.

Nuntempe oni konsideras la reakcion de Maillard grava en la kampoj de kuirarto kaj nutraĵtekniko. Tio estas la kialo pro kiu liaj admirantoj nomis lin « bonfaranto de la homaro ».